سه کاری

پانترکیستی برای برتری دادن ترکی بر زبان فارسی جدولی را درست کرده بود که پایین می‌بینید، ناآگاه از اینکه ناخواسته به آسانی فارسی در برابر پیچیدگی و سختی ترکی اعتراف کرده ، در یک کلام سه کرده بود:

نشان دادن برتری یا کمتری؟

 اگر تصویر کامل نبود ، آن را ذخیره کرده و سپس ببینید.

من خواستم شرحی بنویسم ولی فرصت نیافتم، ولی جایی را پیدا کردم که پاسخ کافی را داده بود:

این هم که فقط مطلبی از،سر بیسوادی و ناآشنایی با علم زبان شناسی است به علاوه ی مقداری دروغ و جعل که عادت پان ترکان است
جعل و دروغ. اینکه کدام دانشمندان اروپایی گفته اند ترکی، معجزه است؟ دانشمندان تخیلی پان ترکان؟ هویت این دانشمندان چیست و کجا اند و در چه دانشگاه موجود، نه تخیلی، درس میدهند و در کدام منبع چنین چیزی نوشته اند و دلیلشان چیست؟
دیگر اینکه از هر ریشه ترکی میتوان بیش از صد واژه ساخت، به طور دقیق یعنی چه و آیا این هنر محسوب میشود؟ و آیا در دیگر زبانها چنین نیست؟ ربان ترکی تنها از پسوند بهره میبرد و زبانهای هندواروپایی از پسوند و پیشوند برخوردارند و زبان فارسی که از خانواده ی زبانهای هندواروپایی است علاوه بر پسوند و پیشوند، از میانوند هم بهره میبرد. اگر فقط با پسوند بتوان از یک ریشه، بیش از صد واژه ساخت، با پسوند و میانوند و پیشوند چند واژه میتوان ساخت؟
این مطلبی هم که آورده اند که مثلا کندن زبان فارسی در زبان ترکی چند معادل دارد، این یک پدیده ی بسیار پیش پاافتاده ی زبان شناختی است که پان ترکان به سبب بیسوادی مطلق، از این اصل، اطلاع ندارند. این اصل، عدم انطباق زبانهاست، یعنی زبانها برای بیان موقعیتهای واحد، از امکانات متفاوت بهره میبرند و صرف این تفاوتها، نشان ضعف یا قوت نیست. برای مثال، برای سه واژه ی فارسی خواندن، برخواندن و فروخواندن در زبان ترکی، فقط یک معادل هست و قطعا پان ترکان حتی تفاوت این سه واژه را نمی دانند و به محض خواندن این مطلب، لازم است به فرهنگهای فارسی مراجعه کنند تا بعد از کسب آگاهی از ماهیت این سه واژه، بگردند و دروغ و جعل تازه ای از آستین بیرون بیاورند.

بن‌مایه

نمونه ای از واژه هایی که در ترکی معادل ندارند

این نمونه ی کوچک از واژه هایی است که در ترکی معادل ندارد

واژه ها با استفاده از فرهنگنامه های ترکی پس از مشاهده

در متون ترکی یافته شده که در صورت مخالفت بیننده

می توانم عکس صفحه ی فرهنگنامه را برای واژه مورد نظر

بارگذاری کنم:

ممکن است برخی با واژه دزدی و فریب قصد ترکی نشان دادن

واژه های دیگرزبان ها باشند که کافی است به دیوان اللغات الترک

محمود کاشغری مراجعه کرد که وی با گشتن بیابان های ترکستان

واژه نامه ی جامع گردآوری کرده که دست ایشان را براحتی رو

می کند

                          آدم ( این اسم عام فارسی است و ربطی به حضرت آدم ندارد چراکه حوّا هم آدم بود)

2-                        آره← بجایش «هان»= هن،هه،هیه تایید فارسی بکارمی رود

3-                        ادامه (دنباله فارسی)

4-                        ادبیات (ادب از «دب»+یات عربی ساخته شده. دب فارسی در دبیر هم دیده میشود)

5-                        ادکلن (بویه فارسی است و خود اُ (آب روستایی) + د(از)+ کلن(شهر آلمان) است)

6-                        استکان (پیاله فارسی)

7-                        آفتاب (در ترکی گونش را هم برای خورشید و هم آفتاب بکار میبرند!)

8-                        اجازه (بار - هشتن،هلیدن فارسی)

9-                        اقتصاد ( دارایی فارسی، هرچند این واژه‌های عربی‌تبار را هم بیشتر خود ایرانیان ساختند )

10-                    اگر

11-                    امام (پیشوا )

12-                    انار

13-                    انکار 

14-                    ایمیل (رایانامه)

15-                    بازار

16-                    بازرگانی

17-                    باقالا(پاخلا)

18-                    بدن (تن فارسی)

19-                    برای← بجایش به بکار می رود

20-                    بلیط (برگه)

21-                    بیمار

22-                    بیمه

23-                    پارچ

24-                    پارچه

25-                    پدربزرگ

26-                    پذیرفتن

27-                    پرتقال

28-                    پزشک

29-                    پسته

30-                    پشیمان

31-                    پول

32-                    تا (تا=لنگه را مصادره کردند/تا علت را حذف می کنند/تا فاصله=

33-                    تار

34-                    تاریخ (که خود از مورخ =مه‌رخ فارسی ساخته شده)

35-                    تاید (گرد)

36-                    تحلیل (واکاوی)

37-                    تلویزیون 

38-                    توضیح (روشنگری)

39-                    ثانیه 

40-                    جان

41-                    جواب (پاسخ)

42-                    چادر

43-                    چای (دمنوش)

44-                    چوپان

45-                    حضرت (پیشگاه)

46-                    حیاط (دیواربست)

47-                    خاله (دایزه - مرخا)

48-                    خانواده

49-                    خب

50-                    خبر

51-                    خریدن ← بجایش گرفتن بکار می رود

52-                    خودکار

53-                    خیابان

54-                    خیار(گل به سر)

55-                    خویشاوند(نه در ترکیه نه در قفقاز)

56-                    داشتن(بجایش می گویند برایم هست/ ندارم= یوخومدور: نیستم هست)

57-                    دایی ( واژه ای پارسی است که مونثش دایزه=خاله است)

58-                    درباره← بجایش حقیندا(درحق) بکار می رود

59-                    درس(آموزه)

60-                    دژ← بجایش قالا(قلعه عربی) را بکار می برند

61-                    دستور

62-                    دفتر

63-                    دفعه (بار فارسی : یکبار ، دوباره ،..)

64-                    دقیقه

65-                    دکتر ( همریشه همان دستور فارسی است)

66-                    دمپایی

67-                    دیوار(درآناتولی وقفقاز: توفار)

68-                    رادیو

69-                    رشته

70-                    روانشناسی

71-                    زمینه

72-                    ساعت (تسو فارسی)

73-                    سایت (تارنما - پایگاه)

74-                    سبیل

75-                    سلام (درود فارسی)

76-                    سماور

77-                    سواد

78-                    سود

79-                    سیاست (۱-زیرکی-۲- شهریاری)

80-                    سیم

81-                    شامپو (شوینده)

82-                    شرت 

83-                    شرکت

84-                    شعر (چکامه > چامه)

85-                    شکر

86-                    شکوفه ← بجایش چیچک می گذارند که خود گل است

87-                    شلوار

88-                    شهر

89-                    شیرین

90-                    شیشه

91-                    صابون (سابون = سابیدنی)

92-                    صبح (پگاه - بامداد)

93-                    صفر (هیچ)

94-                    صندلی

95-                    صنعت

96-                    طایفه 

97-                    عقرب(درفارسی کژدم)

98-                    عکس(نگاره)

99-                    عمو (اپدر)

100-                عمه (کاکی ، توریا -پرخا)

101-                فرچه

102-                فرش (کفپوش)

103-                فرهنگ

104-                فلان

105-                فلکه

106-                فیلم (رخشار)

107-                قالی 

108-                قند

109-                قنددان

110-                قوری

111-                کارخانه

112-                کاغذ (رُخنه فارسی)

113-                کتاب (= کتاو اوستایی ، نُبی فارسی)

114-                کتری

115-                کلیپ (رخشارک -۲- نماهنگ)

116-                کوچک

117-                کوچه

118-                کولر (سرماساز)

119-                که

120-                گاز (دمه)

121-                گروه(گروپ)

122-                لاستیک

123-                لنز (عدسی فارسی)

124-                لیسانس (= گواهینامه -۲- کارشناسی)

125-                لیوان

126-                مادربزرگ

127-                مداد

128-                مردم

129-                مزه( داد ریشه ی چشیدن است)

130-                مسافرت (رهنوردی)

131-                مگر(یُخسا=اگرنه)

132-                منتظر (چشم به راه)

133-                میدان

134-                میز

135-                میلیون (هزار هزار)

136-                میلیارد

137-                نامرد

138-                نباید

139-                نبیره

140-                نعنا

141-                نقاش(نگارگر)

142-                نماز

143-                نمره

144-                نوار

145-                نوه

146-                نیاز (از لزوم و احتیاج و باید استفاده میکنند)

147-                وَ

148-                واژه

149-                وضو(دستنماز فارسی بکار میرود)

150-                وطن← بجایش یورد(چراگاه) بکار می رود

151-                ولی(پن فارسی، در گذشته و افغانستان «مگر»)

152-                ویدئو

153-                هر

154-                هرگز

155-                همه

156-                همیشه

157-                هوش

158-                هیچ

159-                یا

160-                یارو

گنجایش پست در بلاگفا 80 کیلو است،ازاینرو بیش از این نمیتوانم بگنجانم

p class=

نقش واژه در هویت زبان!!

هویت هر زبان به ساختار آن است نه بر واژگان آن

هر کسی می تواند برای یک زبان بینهایت واژه بسازد

 یا از برخی واژه ها استفاده کند یا نکند

واژه های هر زبان می توانند از بین بروند

یا تولید شوند بدون اینکه هویت زبان تغییری کند

ولی اگر کوچکترین دستکاری ای در ساختار

(اعم از دستور یا واژه سازی"صرف و نحو")

 بشود آن زبان هویتش دچار تغییر شده و ممکن است

به زبان دیگری تبدیل شود

 

اینکه در یک زبان از واژه های بیگانه استفاده شود

یا برای برخی واژه های بیگانه معادلی نسازد

هیچ ربطی به ساختارش ندارد

 چرا که  مثل یک زمین دست نخورده است

واین دست نخوردگی به معنی ناتوان بودن آن زمین نیست

 

اتفاقا زبان فارسی بخاطر ساختار واژه سازی

خود بی نهایت واژه می تواند تولید کند

کمااینکه بسیاری تابحال باعث ساخت

واژه های زیادی در فارسی به تنهایی بوده اند

 

علاوه بر این امتیازات زیادی که زبان فارسی

در ساختار و در نتیجه هویت خود دارد

باعث بیتا بودن این زبان شده است که از جمله:

1-     وحدت درکثرت

2-     لطافت تلفظات

3-     انعطاف ساختار

4-     موزون بودن

5-     ترکیب زا بودن

 

حال با این امتیازات خرده گیری به

چندواژه ی بیگانه که برابریابی یا برابرسازی اش

هیچ کاری ندارد هیچ خردمندانه نیست

 

ادعای ماشالله رزمی پیام آور یونسکو(شعبه زنجان)

شخصی به نام "ماشالله رزمی" در روزنامه ی امید زنجان

 مدعی شد که:

 یونسکو اعلام کرده زبان تورکی 24هزار فعل دارد!!!

 

طبیعتا چون کسی از ترکی سردرنمی آورد این لافها

 را ممکن است باور کند.

 

آیا اندیشیده اید؟

 

1- این 24 هزار فعل در کدام کتاب یا نوشته آمده است

که کسی تا بحال ندیده؟

 

2- در ذهن انسان 24 هزار نوع عمل می گنجد

که از آنها فعل بسازد؟

 

3- مکالمه به هر زبانی بیش از 2-3هزار واژه نیاز ندارد

(اعم از فعل و اسم وصفت و حرف)

پس بجای یاد گرفتن 24هزار فعل (جدای از اسم و صفت و حرف)

 برای چه؟ گویشی بی مصرف!

هر انسان عاقلی می تواند 10 زبان مهم

(مثل انگلیسی- فرانسه- اسپرانتو- عربی- آلمانی و...)بیاموزد.

 

4- ساختار واژه در ترکی هجایی است و واژه

از یک تا 6 هجا می تواند داشته باشد.

 هر هجا هم خود یک مصوت و از صفر تا3

 صامت می تواند داشته باشد.

با این حساب مگر الفبای ترکی چند واج دارد

(اعم از صامت و مصوت)

 که بخواهد این همه فعل بسازد؟

 

5- اگربه افعال ترکی دقت کنید خواهید فهمید

که بسیاری از افعال لا- له-یل-ول درخود دارند؛

اینها مخفف اله مک(کردن)/ اولماق(شدن) هستند.

یعنی همان فلان کردن- فلان شدن در فارسی.

 به عبارت دیگر اینها

 افعال ترکیبی را به عنوان فعل ساده معرفی می کنند

 که در این صورت

اگر ترکی 24 هزار فعل داشته باشد  فارسی

(باتوجه به اینکه هجایی نیست و محدودیت هجا را ندارد)

 لابد 24میلیون فعل دارد!

 

6- در ترکی کمتر واژه ای است که حد اقل برای

تفهیم 2 مفهوم از آن استفاده نشود.

مثلا:

آت: بنداز- اسب

اوچ: بپر- سه

حال خود حساب کنید که چطور چند امر را با یک واژه بیان می کنند

 و ادعا می کنند که همه ی این مفاهیم! در ترکی وجود دارند!

ادعا و جواب به آن


هماهنگی اصوات یکی از زیباترین خصوصیات زبان
ترکی است

 که باعث راحتی تلفظ و خوش آهنگی آن می شود.

 در زبان ترکی صداهای خشن (O,U,A,I) و صداهای نازک

 (Ö,Ü,E,Ə,İ) نمی توانند در ریشه یک کلمه با هم مخلوط شوند

 و با همان ترتیب فوق در کلمه می آیند. مانندGözəllik و Ayrılıq

. کلمات خارجی نیز حتی المقدور تحت تاثیر این قانون جالب قرار می گیرند

. مانند کلمه عربی حسين(Hoseyn) که در ترکی Hüseyn

و كلمه عربي عباس (Əbbas) كه در تركي (Abbas) گفته می شود.

ترکها هنگام فارسی صحبت کردن نیزناخودآگاه از

 این قانون طبیعی زبان خود پیروی می کنند

خاصیت هماهنگی اصوات که جز محدودیت چه در تلفظ

و چه در واژه سازی چیزی به ارمغان نمی آورد را

 به عنوان امتیاز!! ذکر می کند. وبرای مثال هم برای اینکه

 انبوه واژه های دخیل را لاپوشانی کند از اسامی خاص استفاده می کند!

مشکل زایی این خصوصیت باعث می شود ترکها خیلی از واژه ها

نتوانند درست تلفظ کنند که مثلا: ارکستر را" ار کس تر" بگویند!

--------------------------------------------------------------------
پسوندهای ترکی بسیار غنی و متنوع است وامکان لغت سازی

 و غنای لغوی این زبان را بالا می برد. پسوندهایی نظیر چی، لی ، سیز، لیق ،….

در حالی که ترکی کمتر از40پسوند دارد که نیمی از آنها

 تنها برای لازم و متعدی کردن فعل است این شخص ادعا می کند

 که از لحاظ پسوند غنی!و متنوع!! است.

و 4 پسوند را به عنوان مثال می آورد!

------------------------------------------------------------------------
در زبان ترکی کلماتی با اختلاف جزئی در معانی موجود است

 که در فارسی نیست، مثلا برای انواع دردها کلمات آغری، آجی،

 سیزی، یانقی، زوققو، سانجی، گؤینمک، گیزیلدمک و اینجیمک

 به کار می رود که هر کدام درد به خصوصی را بیان می کنند.

این مسئله ی طبیعی که در هر زبان و گویشی واژه های لازم

 آن فرهنگ ایجاد شده را به عنوان یک امتیاز برشمرده

 در حالیکه وجود3هزار واژه برای شتر در زبان عربی و

 وجود6واژه برای برف در اسکیمویی نمی تواند برتری ای را

 در این زبان ها نشان دهد و تاکید دارند که آن را با فارسی

 محک بزنند که این خود نشان از احساس حقارت در مقابل

 فارسی دارد. به عنوان مثال واژه هایی مثل" فرهنگ- هوش-نماز"

در ترکی معادل ندارند ودر همین حال به انواع درد

 در فرهنگ ترکی افتخار می گردد!

---------------------------------------------------------------------
کلمات ترکی بر خلاف فارسی انعطاف زیادی برای اصطلاح
سازی

 دارند بعنوان مثال از کلمه دیل به معنی زبان در ترکی 36 اصطلاح

 و تعبیر موجود است: دیل آچماق، دیل-آغیز ائتمک، دیلی توتولماق و

این شخص حتی نمی داند که انعطاف چیست تا به آن افتخار کند!

وجود ترکیب های متعدد را نشانه ی انعطاف می داند و نمی داند که

تنها در دانشنامه ی دهخداششصد هزار ترکیب گردآوری شده

 که در تمام کتب ترکی یک دهم آن هم نمی توان یافت.

وی حتی نرفته همین ترکیب های"زبان"را در دانشنامه ی دهخدا ببیند

 تا بفهمد ترکیب های واژه زبان در فارسی خود چندبرابر ترکی است:

1-زبانباز-2- چرب زبان-3- زبان دراز-4- بدزبان-5- زبانزد-

6- زبانشناس-7-زبان بی سر-8-زبان بودن-9- زبان به کام کشیدن

 10- زبان نفهم-11- شیرین زبان-12- بی زبان-13- سرزبان-

 14-زبان دان-15-زبان به زبان مالیدن-16-زبان بگشادن

 17-همزبان-18- زبان ور-19- خوشزبان- 20-گل گاو زبان-

21- زبان بسته-22-زبان بقفا-23- زبان بستن-24-زبان بستدن

25-زبان افکندن-26-زبان اندرحکم نبودن-27- زبان درکشیدن-

28-زبان بازکردن-29- زبان برخود بستن-30-زبان برزبان داشتن-

31- زبان برآوردن-32- زبان برافراشتن-33- زبان پر بودن-

34-زبان پرزجنگ شدن- 35-زبان بریدن-36-زبان برنگردیدن

37-زبان برگشودن-38- زبان برزدن-39- یکزبان-40- ولزبان

41- نیمزبان-42- نرم زبان-43- چیره زبان-44-مرغ زبان-

45- گنجشک زبان-46- شیرین زبان-47- زخم زبان

48- سیاه زبان-49- شکسته زبان-50- شوخ زبان

51- شیوه زبان- 52- کوتاه زبان-53- گران زبان-

54- گنده زبان-55-اهل زبان-56-آتش زبان-57-برزبان آوردن

58- اره زبان-59-زبان آتشین-60- زبان آموزی-

61-زاغ زبان-62- خیره زبان-63- روغن زبان-

64-تلخ زبان-65-بلبل زبان-66- تشنه زبان-67-برزبان دویدن

68- برزبان گرفتن-69-برزبان داشتن-70-باربستن زبان

71- برزبان رفتن-72-برزبان نهادن-73-زبان تران

74-زبان تیز-75- زبان رانی-76- زبان زده-77- زبان سوز

78- زبان فریب-89- زبان گرفته-90- زبان فروش

91- زبان گویا-92- زبان گز-93- زبان گیر-94- زبان هرزه

95- زبان لابه کردن-96-زبان تاک-97- زبان ترازو-

98-زبان جنباندن-99- زبان تاک-100- زبان دل-

101- زبان روزه- 102- زبان سپر-103- زبان سرخ

104-زبان کوته کردن-105- زبان قفل- 106-زبان سنگین

107- زبان سپید کردن-108-زبان بند-109-زبان یافتن

110- زبان لغزیدن-111- زبان کوفتن-112-زبان لگام

اینها تنها گزیده ای از این ترکیب ها و تنها از دهخدابود

نه از معین و نه از کتاب کوچه و نه از جمالزاده و ...

 

 

----------------------------------------------------------------------
علاوه بر غنای لغوی، تحرک و قابلیت لغت سازی،

 بیان مفاهیم جدید و غنای مفاهیم مجرد و همچنین تنوع بیان

 و قدرت بیان تفرعات و تفاوتهای جزئی کلام از دیگر عوامل

 غنای زبان ترکی است .

بدون اثبات،این فرد هر صفت خوبی به ذهنش رسیده را

ردیف کرده است در حالی که واژه های ترکی تشکیل شده اند

 از ریشه های تک هجایی + پسوند که گفته شد

 پسوند ها به 40 عدد هم نمی رسند و ریشه ها هم

با توجه به الفبای ترکی منطقا نمی توانند از تعداد

چندصدتایی بیشتر باشند.

---------------------------------------------------------------

 به همین دلیل و به اعتراف زبانشناسان ، نثر زبان ترکی

برای بیان اندیشه و مفاهیم و موضوعات مختلف علمی و

 فلسفی و اجتماعی رساتر و مناسبتر از بسیاری زبانهای

 دیگر است. مفاهیم و اندیشه هایی را که در ترکی می توان

 با یک جمله بیان کرد، جملات و شرح مفصلی را در زبانهای

 دیگر ایجاب می کند.

این زبانشناسان معلوم نیست کجا هستند و کجا نوشتند

که فقط در دسترس متعصبین ترکند!

این توانایی کذایی چرا تابحال نتوانسته است

انحصار علم و فلسفه را بدست گیرد؟؟

 

------------------------------------------------------------------
افعال ترکی از نظر وجوه و زمانهای متعدد
بسیار غنی است،

 ترکیب این وجوه و زمانها منجر به 50 شکل مختلف برای بیان

 حالات مختلف می گردد. مثلا در فارسی به جای هر دو حالت گلیردیم

 و گلردیم فعل می آمدم به کار می رود یا برای حالتهایی چون گله جکدیم

(=قرار بود بیایم) وگلسئیدیم(=اگر می آمدم) در فارسی افعال واحد و مستقلی وجود ندارد.

اینکه هر کسی ادعا کند که زبان من هزار وجه

و زمان دارد چه کاری دارد؟

تنها اثبات کردن آن است که با مثالی می توان از آن گذشت!

در فارسی وجه "داشتم می آمدم"یا " همی آمدم"

 وجود دارند که در ترکی معادلی ندارد

یا "گلسئیدیم" خود بخاطر جبران کمبود "اگر"

در ترکی بوجود آمده است

در مورد "گله جک دیم" اگر دقت کنیم خود تشکیل شده

از 5 جزء درحالیکه اگر بخواهیم در فارسی

"قرار بود بیایم" را هم بگذاریم باز 4 جزء بیشتر

 نمی شود. و این خصوصیت زبان ها هندو اروپایی

است و نمی توان خصوصیت را عیب پنداشت.

چرا که زمانی عیب بوجود می آید که نتوان مفهوم

 را رساند در حالی که با همین 3 کلمه براحتی

می توان انتقال مفاهیم کرد.

-------------------------------------------------------------------
افعال ترکی همه با قاعده اند، جزء فعل ناقص ایمک به معنی بودن
.

بی قاعدگی های افعال همگی از بن های افعال شروع می شود

 در حالی که ترکی اصولا از آن زبان هایی است که

به مرحله ی تصریفی بودن نرسیده است و در حالت

التصاقی(پسوندی)باقی مانده.به عبارت دیگر بن ماضی

و مضارع در ترکی اصلا جدا نشده که بخواهد  باقاعده

یا بی قاعده باشد.

مثل این است که بگویند فلان کودک دائم الخمر نیست!!

اصلا این کودک به حدی نرسیده که رفتارش منحرف بشود یا نشود.

---------------------------------------------------------------
افعال متعدی در ترکی به سادگی با اضافه کردن

پسوند به افعال لازم ساخته می شود: اوخشاماق

=شبیه بودن ← اوخشاتماق= شبیه کردن. افعال

 متعدی درجه دو و درجه سه نیز در ترکی قابل ساخت

 است: وورماق=زدن(متعدی)← ووردورماق= بوسیله

 کسی زدن( متعدی درجه دو)← ووردوتدورماق=وسیله

 زدن کسی را فراهم کردن (متعدی درجه سه(.

1-دو واژه ی متضاد که تنها با یک هجای خفیف

 مثل"ت"از هم جدا شوند خود در فهم کلام اشکال

ایجاد میکنند و این هیچ امتیازی در خود ندارد

2- چه نیازی هست که کسی یک کلمه ی طولانی

 را پشت سرهم تلفظ کند تا متعدی درجه 3 برساند؟

 

--------------------------------------------------------------
ترکیب پسوندها و حالات افعال در ترکی به خلق کلماتی

 منجر می شود که بیان آنها در زبان فارسی با یک یا چند

 جمله مقدور است. مثال: سئویشدیرمه لییک

(یک فعل در ترکی)= آنها را باید وادار کنیم که

 همدیگر را دوست داشته باشند(دو جمله در فارسی.(

اولا که در هر زبانی واژه هایی است که در زبان دیگر

 باید آن را توضیح داد مثلا فرهنگ فارسی را در ترکی

باید 2جمله که هیچ باید یک صفحه توضیح داد

ثانیا چسباندن 6 وند در ترکی برای رساندن یک مفهوم

 که هیچ نیازی (در فارسی)به آن نبوده هیچگاه برای

 سخنوران شیرین نیست چرا که افراد سعی در ساده گویی

 و ساده شنوی دارند که حتی افعال ساده را به صورت

 ترکیبی بگویند تا ساده تر باشد نه کوتاه تر

مثلا: گشودن را بگویند "باز کردن" یا

 برانگیختن را بگویند "تحریک کردن" و..

 

 

 

چرا گویش؟

زبانی که ساختار مستقل نداشته باشد و از ترکیب دیگر زبان ها ساخته شده باشد

 کریول است نه زبان:

 

اق(اخ) تنها پسوند اسم ساز ترکی="اک"پهلوی

(نگاه کنید به واژه های خوراک- پوشاک)

یق(یخ) تنها پسوند صفت ساز ترکی="یک"پهلوی

(نگاه کنید به واژه های تاریک- نزدیک)

ما(مه) تنها پسوند اسم مصدرساز ترکی="مان"پهلوی

(نگاه کنید به واژه های زایمان- سازمان)

یش(وش) تنها پسوند اسم فعل ساز ترکی="ئش"فارسی

(نگاه کنید به واژه های گردش- نرمش)

ان(  َن) تنها پسوند اسم فاعل ساز ترکی= "آن"فارسی

(نگاه کنید به واژه های باران- خواهان)

ین( ون)تنها پسوند اسم مفعول ساز ترکی="ین"فارسی

(نگاه کنید به واژه های زرین- غمین)

یم(وم) تنها شناسه برای ضمیر ملکی و شناسه فعل متکلم="ام"فارسی

(نگاه کنید به دستم- رفتم)

---------------------------------

ریشه ی تنهای فعل(بن) در ترکی=فعل امر

در فارسی نگاه کنید به اشعار : خور(بخور)- شو(بشو)- کن(بکن)

----------------------------------

درفارسی 6 صیغه برای صرف فعل داریم:

 در ترکی هم دقیقا همان6 صیغه!

در حالی که

 در عربی14 صیغه

در انگلیسی تو-شما یکسانند/ او مونث و مذکر دارد

--------------

اؤز(خود)= از(در پهلوی یعنی من)

اود(آتش)= آت (در اوستایی یعنی آتش)

کد-کند(روستا)=کد(از پهلوی نگاه کنید به واژه های کدخدا- کدبانو-کدیور)

وار(هست) که به معنای داشتن بکار میرود="وَر" فارسی

(نگاه کنید به واژه های  پیشه ور- دانشور)

---------------------------------

من= من(من در تمام زبانهای هندواروپایی بکار میرود)

ا ُ= او(حتی گاهی اون هم تلفظ می شود!!)

دَء=دیه(در قزوین)= دیگه(در تهران)

کیم= کی (مثلا در واژه ی پرسشی کیست: کی+ است)

پانبوق(ترکی)= پنبه

هه-هیه- هن= هان( حرف تائید فارسی)

زامان= زمان

جاوان= جوان

آدام= آدم

شالوار= شلوار

جؤت:جفت

لؤت: لخت

باغیش:بخشش

باغ= باغ

بستان= بوستان

کوت= کند

چینه= شانه(دوش)

---------------------------------

توپراق(ترکی)= تراب(عربی)= خاک

پیس(ترکی)= بئس(عربی)= بد

آرواد(ترکی)= عورت(عربی) پزشک جوادهئیت پانترکیست

 به آن اعتراف کرده

ساعات(ترکی)= ساعت

کیفون(ترکی)= کیف(چگونه عربی)+ون(شناسه ی مخاطب ترکی)

حیوان(درترکی)= حیوان (عربی)

 

 

هر زبان به ساختار مستقلش که برای خود تعریف کرده زبان است 

وچون برای "کریول" برابریابی نشده،کاربرد گویش بهتر است

 

پاسخ به جواد هیئت و امیرعلیشیرنوایی

این پاسخنامه را به صورت پی دی اف گذاشتم 

تا بارگیری کنید و اگر لینک آن مشکل داشت اطلاع دهید

تا درست شود.

 

http://www.2shared.com/file/4319635/4691d45e/paasox.html

 

حجم:یک مگ و ۲۶ صدم

متن جواد هیئت در سایت های پانترکیستی موجود است

 که برای برتری دادن ترکی به فارسی نوشته شده و اینجا

 پاسخی دندان شکن به وی و هم اندیشانش داده شده است.


به علت منقضی شدن زمان این فایل ناچار شدم متن آن را در وبلاگ دیگرم که در سایت پرشین بلاگ ساخته ام ، بیاورم:

http://torkidaan.persianblog.ir/post/6/

واکه ها در ترکی و فارسی

صداها در ترکی و فارسی:

در ترکی آذربایجانی 9 مصوت وجود دارد

 که 3 مصوت آن در فارسی معیار نیست.

{در ترکیه کسره ندارند}

آ- ی ساده- ی اکراهی(با حالت اکراه تلفظ میشود)- او ساده-

 او حلقوی(با دهان حلقه تلفظ میشود)

فتحه- کسره- ا ُ ساده- اُ حلقوی( با دهان حلقه تلفظ میشود)

 

در فارسی معیار امروزی 7 مصوت را می توان شناسایی

 کرد:

آ- ی- و- کسره – اُ و( روشن- نو- موز)- ا ُ ( دزد)- فتحه

البته در فارسی چند قرن پیش او  کشیده و کوتاه داشتیم:

 مثل تفاوت ( کوپال،رود  با  دود،آلونک)

آ کشیده بوده و کوتاه که نوع کشیده را به شکل "وا"

می نوشتند:

خواستن( آرزو کردن): خاستن( بلند شدن)

ی هم کشیده بوده و کوتاه که ی کشیده را "ویـ"

می نوشتند:

خویش(خود): خیش(گاوآهن)

یعنی بر اساس فارسی قدیم باید 10 مصوت می داشتیم.

 

در مقایسه ی مصوت های ترکی با فارسی چند نکته است:

 

1-    متعصبین ترک بیشتر بیشتر بودن تعداد مصوتهای ترکی

 آذربایجانی را در برابر فارسی امروزی دلیل برتری میدانند

 در حالی که اولا علمی ترین زبان دنیا یعنی اسپرانتو را برایش

 فقط 6 مصوت در نظر گرفته اند!

ثانیا اگر ترکی بخاطر9 مصوت عالی است پس زبان انگلیسی

 با16 مصوت یا چینی با 80 مصوت چیست؟

2-    مصوت های فارسی پایدار هستند و نقش خود را ثابت

 حفظ می کنند در حالی که مصوت های ترکی ضعف کارکردی

 دارند و بنا به موقعیت (مثل حروف عله عربی) به هم تبدیل

می شوند. مثلا آ و فتحه به هم/ "ی" ساده با "ی" اکراهی با 

"او" ساده و "او" حلقوی به هم تبدیل می شوند. گویی این 6

مصوت اصولا نقش 2 مصوت دارند!به عنوان مثال در فارسی

 شکمی(مربوط به شکم)با شکمو( پرخور) دو مفهوم را می رساند

ولی در ترکی قارین(شکم) چه به صورت قارینی و چه قارینو 

هردو معنی "شکم را" می دهد.

 

 

3-    مصوت های ترکی کوتاه شمرده می شوند در حالی که

 مصوت ها فارسی کشیده اند و این عامل باعث شده است که

 زبان فارسی هم بتواند شعر هجایی داشته باشد و هم شعر

عروضی در حالی که شعر ترکی فقط شعر هجایی دارد.

 

4 - قانونی در تلفظ مصوت های ترکی است که به آن قانون

همآوایی یا هماهنگی صوتی گفته میشود که بسیار به آن افتخار

 می کنند در حالیکه همین قانون باعث محدودیت در واژه سازی

و هم در کاربرد واژه می شود. و این خود یک مانع و مشکل

 برای این گویش است.

آموزگاران مغرض

بارها دیده ام که کسانی برای یادگیری زبان ازهر منبعی

 استفاده می کنند. ودرهمین مورد یعنی ترکی این

به یک معضل تبدیل شده است چرا که در اینترنت

بیشتر کسانی که در ظاهرآموزش ترکی می دهند

 دارای غرض هستند وبه کارهایی مثل واژه دزدی و

واژه سازی غیرعلمی و جعل و تحریف دست میزنند.

به عنوان مثال کسی مثل محمدصادق نائبی ،هر واژه ای را که

دلش می خواهدراتکه تکه کرده وبا یک ریشه یاهجای ترکی

که شباهت ظاهری نزدیکتری دارد با آسمان ریسمان کردن

ربط داده که گاه نیم صفحه مغلطه می کند و با دروغ هایی که

 مثلا در زبان مریخی که همخانواده ی ترکی است

هم این واژه آمده است!!! آن را ترکی جلوه می دهد.

مشهور ترین نمونه کارش ترکی کردن نام آذرآبادگان است

 که در تمام دنیا و تاریخ شناخته شده است. البته او همکارانی

 مثل سیدحیدربیات را دارد که بسیار ناراحتند که چرا

امثال دکتر معین فرهنگ فارسی نوشته اند و تمام

واژگان فارسی را انگ ترکی نزده اند!!!

علاوه براین،ایشان برای غنا دادن به لغات خویش واژه هایی

از مغولی-اویغوری- جغتایی- فارسی- ترکی آذربایجانی را

همزمان فهرست می کنند و معمولا چون معنی آنها را نمیدانند

معانی ای از خود درآورده و خواننده را منحرف می سازند

البته کار ایشان هیچ ارزش علمی و زبانشناسی ای ندارد

و صرفا به درد پانترکیسم  و عقاید عامیانه و متعصبانه

 قومی برای اعتمادبه نفس کاذب برای این عوام متعصب

 می خورد و بس.

هرچند که ممکن است دیگرانی که آگاهی ای از ترکی

 ندارند در صورت خوش باوری بپندارند که به اصطلاح

عوام "علی آباد هم شهریست" ولی با کمی دقت باز متوجه

 تناقضات این قبیل سفسطه ها خواهند شد.

به نظر من بهترین منبع برای واژه های ترکی آذربایجانی

 فرهنگنامه ی بهزاد بهزادی و بهترین منبع نیز برای

دستورزبان ترکی کتاب محمدعلی فرزانه است.

 البته برای گویش های دیگر ترکی هم مثل ترکی جغتایی

 کتاب دیوان اللغات الترک اثر محمود کاشغری مناسب است .

 همینطور کتاب الادراک فی لسان الاتراک

من می کوشم که به مرور فهرستی از واژه های واقعی

 و کاربردی ترکی را در اینجا بیاورم تا کسی بخاطر

 زبان آموزی با غرضها مواجه نشود.

مقایسه پسوندهای ترکی با پسوندها فارسی

در فرهنگنامه ی معین که ۱۰۰ هزار واژه در خود  دارد،

 ۱۲۰۰ واژه گردآوری شده است

که یک و دو دهم درصد می شوند

 که آنها را از متون فارسی موجود گردهم آورده است.

این واژه ها به دو دسته تقسیم می شوند:

۱-آنهایی که به کار نمی روند{یعنی در مقطعی که ترکان حاکم بودند

 استعمال شده اند و اکثر واژه های مذکور را تشکیل می دهند}

مثل:باش بولاقی-یارغو-قاپوچی-یوغورت- ایلغار-قاراشمیش و ...

۲- آنهایی که هنوز بکار می روند{که کمتر از 70 واژه هستند

و خود به ۲ دسته تقسیم می شوند}

الف- واژهایی که معادل فارسی دارند و بنا به عادت

 و معمولا در کوچه و بازار

 بکار می روند که بیشتر این ۷۰ واژه را تشکیل می دهند:

آبجی(خواهر)/داداش(برادر)/قابلمه(کماجدان-دیگچه)/

یواش(آهسته)/یقه(گریبان)/قشلاق(گرمسیر)/ییلاق(سردسیر)

ب-واژه هایی که مفهوم آنهاهمزمان بوده با حکومتهای ترکی

بنابراین با لفظ ترکی شناخته شده و اهمیتی به معادل یابی

 برایشان نشده. این واژه ها انگشت شمارند:

مثل:قاچاق - ایل

پیوست:

۱-بسیاری از واژگان فارسی هستند که به اشتباه ترکی شناخته

می شوند که این بخاطر ناتوانی در ریشه یابی آنها است

مثل خیلی از واژه هایی که

سلیمان حییم نشان ترکی روی آنها زده است:

قاشق:کاشک=کاوچک=کفچک=کفچه

(در خیلی جاهای ایران کفچه رو هنوز بکار می برند)

توپ:ریشه ای است که ازآن توپان(معربش طوفان)

توپنده(معربش طوفنده) توپنگ(تفنگ)ساخته شده و

همخانواده ی تپیدن و تپاندن است.

 

۲- در علم زبانشناسی واژه های ضروری هر زبان را

هزار واژه می دانندکه واژه های ترکی جزء آنها بشمار

 نمی روند.

 

۳-بسیاری از واژه های فارسی که به زبان های دیگر راه یافته

طبق یک استدلال غیر منطقی بیگانه تلقی می شوند.

مثلا اگرفارسی واژه ی من را داردو ترکی هم همین رابکار میبرد

 میگویند ترکی است!!!انگار که زبان فارسی قابل نفوذ است

 و زبان های دیگر نه!

برای اثبات فارسی بودن این واژ ه می توان:

۱- زبانهای مادر فارسی را بررسی کرد مثل پهلوی- اوستایی

- پارسیک(فارسی باستان) و...

۲- زبانهای هم خانواده که این واژه را دارند(یک واژه نمی تواند

به تمام زبان های یک خانواده رسوخ کند)

۴- برخی واژه ها ظاهرشان در یک زبان دیگر بکار می رود که هیچ

ربطی از لحاظ معنا با این واژه ندارند ولی شبهه ایجاد می کنند:

پارس:درفارسی نام قومی است

پارس: در ترکی به معنی پلنگ است

فهرست واژه های ترکی بجای مانده در فارسی امروز:

 

-آبجی( آ باجی)

-آچار(با تفاوت معنا که بجای کلید برای بازکردن قفل بکار می رود)

-اتاق {معادل همان خانه ی فارسی که کتابخانه

و نواخانه و آشپزخانه ترکیباتش است}

- اجاق

- اخته

- ایل

- باتلاق(مرداب)

- باجناق{در فارسی همداماد، همریش میگویند}

- بنچاق{فقط در مورد اسناد بکار میرود}

- بوران{برف یا باران همراه باد}

- بوشقاب{همان دوری و دیس فارسی}

- بی بی

- بیرق( بی مصرف)

- پاتوق

- توتون

-جار( در ترکیب جارزدن)

- چاخان

- چاق

- چالش{در ترکی به معنای زدو خورد بوده}

- چاوش( خواندن در جلوی گروه)

- چپاول{به معنای غارت  و یغما}

- چپق

- چخماق{سنگ آتشزنه}

- چریک

- چکمه

- چلاق{لنگ}

- چماق{گرز}

- چمباتمه(کز کردن روی یک زانو)

- خاتون{بانو}

- خان{سرور}

- خانم{مونث خان مثل بیگم از بیگ}

-داداش(ترکی قدیم=برادر بزرگتر)

- دمار(تنها درمثل"دمار از روزگار درآوردن")

- دوقلو(دراصل دوق لی است که اشتباها ۲ قلو میشناسند)

- دیشلمه(بی مصرف){به معنی (دندانگیر)}

- دیلاق(بی مصرف){نوعی شتر بوده که در فارسی به طعنه قدبلند را گویند}

- ساچمه

- سراغ{از سور(ریشه ی پرسیدن)}

- سنجاق

- سورتمه

- سوغات{ارمغان فارسی}

- سوگلی{همان دلبند است}

-غدقن{ممنوع عربی}

- قاب(در مورد عکس)

- قابلمه{کماجدان- دیگچه}

- قاتی{معادل آمیختن فارسی}

- قاچ{معادل برین فارسی}

-  قاچاق(در لغت به معنی دو اسم مصدر دویدن است)

-.قاراشمیش( بی مصرف)

-.قال(تنها در اصطلاح" قال گذاشتن")

- قالپاق{سرپوش فارسی}

- قالتاق{در ترکی بمعنای زین بوده ولی در فارسی آدم رند است}

- قایق(همان بلم- کرجی-کلک و..)

- قـُرق

-قرقاول(خروس دشتی)

- قرقی{باز :پرنده ی شکاری}

- قرمساق{همان دیوث عربی است}

- قرمه{همان خورش سبزی است}

-قره قوروت{سیاه کشک}

- قشقرق(بی مصرف)

- قشلاق{گرمسیر}

- قشون{لشکر}

- قلچماق{هیکلی}

- قلدر{زورگو}

- قنداق

- قوطی

- قوچ (گوسفند نر)

- قورباقه(همان غوک فارسی)

- قورت{در ترکیب قورت دادن}

- قیچی{ کازرد فارسی}

- قیمه{در فارسی خورش لپه گویند}

- گز(کردن)

- گلن گدن{ابزاری در تفنگ}

- یاتاقان( قطعه ای در موتور)

- یقه{گریبان}

- یالغوز(بی مصرف){تنها}

- یراق(بی مصرف){در ترکی بمعنای اسلحه بوده و در فارسی جهاز شده}

- یواش{آهسته فارسی} 

- یورتمه(حالت راه رفتن چهارپایان)

- یورش{همان تک (حمله)فارسی است}

- یوغ(بیمصرف){بار}

- ییلاق{سردسیر}

{اگر واژه ی دیگری یافتید که ترکی باشد و

 امروزه بکار رود به من خبر دهید.

پیش از اعلام،ریشه اش را از دانشنامه ی دهخدا بررسی نمایید.

http://www.loghatnaameh.com

واژه های ترکی در فارسی!

در فرهنگنامه ی معین که ۱۰۰ هزار واژه در خود  دارد، ۱۲۰۰ واژه گردآوری شده است

که یک و دو دهم درصد می شوند که آنها را از متون فارسی موجود گردهم آورده است.

این واژه ها به دو دسته تقسیم می شوند:

۱-آنهایی که به کار نمی روند{یعنی در مقطعی که ترکان حاکم بودند

 استعمال شده اند و اکثر واژه های مذکور را تشکیل می دهند}

مثل:باش بولاقی-یارغو-قاپوچی-یوغورت- ایلغار-قاراشمیش و ...

۲- آنهایی که هنوز بکار می روند{که کمتر از 70 واژه هستند

و خود به ۲ دسته تقسیم می شوند}

الف- واژهایی که معادل فارسی دارند و بنا به عادت

 و معمولا در کوچه و بازار

 بکار می روند که بیشتر این ۷۰ واژه را تشکیل می دهند:

آبجی(خواهر)/داداش(برادر)/قابلمه(کماجدان-دیگچه)/

یواش(آهسته)/یقه(گریبان)/قشلاق(گرمسیر)/ییلاق(سردسیر)

ب-واژه هایی که مفهوم آنهاهمزمان بوده با حکومتهای ترکی

بنابراین با لفظ ترکی شناخته شده و اهمیتی به معادل یابی

 برایشان نشده. این واژه ها انگشت شمارند:

مثل:قاچاق - توتون - چپق

پیوست:

۱-بسیاری از واژگان فارسی هستند که به اشتباه ترکی شناخته

می شوند که این بخاطر ناتوانی در ریشه یابی آنها است

مثل خیلی از واژه هایی که

سلیمان حییم نشان ترکی روی آنها زده است:

قاشق:کاشک=کاوچک=کفچک=کفچه

(در خیلی جاهای ایران کفچه رو هنوز بکار می برند)

بشقاب=پیشکاب در افغانستان = پیش + کابا سغدی

توپ:ریشه ای است که ازآن توپان(معربش طوفان)

توپنده(معربش طوفنده) توپنگ(تفنگ)ساخته شده و

همخانواده ی تپیدن و تپاندن است.

 

۲- در علم زبانشناسی واژه های ضروری هر زبان را

هزار واژه می دانندکه واژه های ترکی جزء آنها بشمار

 نمی روند.

 

۳-بسیاری از واژه های فارسی که به زبان های دیگر راه یافته

طبق یک استدلال غیر منطقی بیگانه تلقی می شوند.

مثلا اگرفارسی واژه ی من را دارد و ترکی هم همین رابکار میبرد

 میگویند ترکی است!!! انگار که زبان فارسی قابل نفوذ است

 و زبان های دیگر نه!

برای اثبات فارسی بودن این واژ ه می توان:

۱- زبانهای مادر فارسی را بررسی کرد مثل پهلوی- اوستایی

- پارسیک(فارسی باستان) و...

۲- زبانهای هم خانواده که این واژه را دارند(یک واژه نمی تواند

به تمام زبان های یک خانواده رسوخ کند)

۴- برخی واژه ها ظاهرشان در یک زبان دیگر بکار می رود که هیچ

ربطی از لحاظ معنا با این واژه ندارند ولی شبهه ایجاد می کنند:

پارس:درفارسی نام قومی است

پارس: در ترکی به معنی پلنگ است

فهرست واژه های ترکی بجای مانده در فارسی امروز:

 

- آبجی( آقا مغولی + باجی ترکی)

- آچار(با تفاوت معنا که بجای کلید برای بازکردن قفل بکار می رود-هرچه برخی باور دارند که آچار از چاره فارسی است نه آچماق ترکی)

- اجاق (خوراکپز)

- ایل (قبیله عربی)

- باجناق{در فارسی همداماد ، همریش میگویند}

- بوران{برف یا باران همراه باد}

- بیرق( بی مصرف)= پرچم،درفش

- توتون

- چالش{در ترکی به معنای زدو خورد بوده}

- چپاول{به معنای غارت  و یغما}

- چپق

- چخماق{سنگ آتشزنه}

- چلاق{لنگ}

- چماق{گرز}

-داداش(ترکی قدیم=برادر بزرگتر)

- دمار(تنها درمثل"دمار از روزگار درآوردن")

- دیشلمه(بی مصرف){به معنی (دندانگیر)}

- دیلاق(بی مصرف){نوعی شتر بوده که در فارسی به طعنه قدبلند را می‌گفتند}

- سراغ{از سور(ریشه ی پرسیدن)}

- سنجاق {گیر ==> سنجاق+ک = سنجاقک: نام خستری است}

- سورتمه

- سوغات{ارمغان فارسی}

- سوگلی{همان دلبند است}

- غدقن{ممنوع عربی}

- قابلمه{(کابای سغدی + لمه = کماجدان- دیگچه}

- قاتی{معادل آمیختن فارسی}

- قاچ{معادل برین فارسی}

-  قاچاق(در لغت به معنی دو اسم مصدر دویدن است = دزدانه)

- قاراشمیش( بی مصرف)= بهم ریخته

- قالپاق{سرپوش فارسی}

- قالتاق{در ترکی بمعنای زین بوده ولی در فارسی آدم رند است}

- قـُرق کردن = ویژه کردن

- قرقی{باز :پرنده ی شکاری}

- قرمساق{همان دیوث عربی است = لامه ، باژن}

- قرمه{همان خورش سبزی است}

- قره قوروت{سیاه کشک}

- قشقرق(بی مصرف)= الم شنگه

- قشلاق{گرمسیر}

- قشون{لشکر}

- قلچماق{تنومند}

- قلدر{زورگو}

- قنداق {پاوند}

- قورباغه {غوک ، چغزی}

- قورت{در ترکیب قورت دادن = فرو بردن}

- قیمه{در فارسی خورش لپه گویند}

- گز(کردن)= راه رفتن

- گلن گدن{ابزاری در تفنگ}= روانک

- یاتاقان( قطعه ای در موتور) = خوابنده

- یقه{گریبان}

- یالغوز(بی مصرف){تنها}

- یراق(بی مصرف){در ترکی بمعنای اسلحه بوده و در فارسی ساز و برگ شده}

- یواش{آهسته فارسی} 

- یورتمه(حالت راه رفتن چهارپایان= چهارگامه)

- یورش{همان تک (حمله)فارسی است}

- یوغ(بیمصرف){بار}

- ییلاق{سردسیر}

{اگر واژه ی دیگری یافتید که ترکی باشد و امروزه بکار رود به من خبر دهید.

پیش از اعلام ، ریشه اش را از دانشنامه ی دهخدا بررسی نمایید.

http://www.vajeyab.com

 

ادامه نوشته

گذری بر زبانشناسی

زبانهای جهان را این چنین دسته بندی می کنند:

1- زبان های تک سیلابی: که زبانهای درجه سوم

و بدوی هستند که صرف نمیشوند مثل زبان کودکان هستند

 که نمونه های آن زبان های شرق و جنوب شرقی آسیا هستند

از جمله چینی

 

2- زبان های التصاقی(پسوندی): که زبانهای درجه دوم

 هستند و مقداری پیشرفته تر از تک سیلابیها هستند و 

 واژگانشان از ریشه  و پسوند تشکیل می شود . مثل

 زبانهای آلتایی از جمله ترکی و مغولی

 

3- زبان های تحلیلی: که زبانهای درجه یک هستند

و از دو دسته ی قبلی پیشرفته تر و از علاوه بر ریشه

 و پسوند از پیشوند و میانوند هم بهر می برند.

 

زبانهای تحلیلی خود به دو دسته تقسیم می شوند:

1- زبان های اشتقاقی: که واژه ها از هم مشتق

 می شوند و واژه های جدید می سازند؛ مثل زبانهای

سامی از جمله عربی و عبری

 

2-زبان های ترکیبی: که وندها با هم ترکیب می شوند

و واژه های جدید پدید می آورند مثل زبانهای هندو اروپایی

ازجمله فارسی- انگلیسی-هندی